Bram

Mama is vol jolijt
want ze is haar buikje kwijt.
Papa is te beklagen
want nu zijn we met twee om hem te plagen.

Na een niet zo leuke zwangerschap was het op dinsdagmorgen 11 augustus 2009 dan eindelijk zover. Nathalie begon rond 4 uur 's morgens weeën te krijgen. Eerst een stuk of drie voor 5 uur, daarna wat regelmatiger en vanaf 6 uur om de 5 minuten. Rond 7u30 zijn we naar de kliniek vertrokken. Ondertussen was er al 8 cm opening!

De laatste uren met ons twee waren aangebroken en speelden zich af in bed en in de douche. Opeens zei Nathalie, met een stelligheid die liet uitschijnen dat ze een trouwe klant was van het verloskwartier: "Ja, hij komt." Alles werd in gereedheid gebracht (inclusief een kannetje water waarvan het nut ons tot nu toe onbekend is). Nathalie kon beginnen persen van zodra ze nog een wee voelde opkomen. Alleen, die weeën voelde ze niet. De monitor (die behalve de hartstlag ook de 'harde buiken' registreert) toonde ook geen uitschieters. Nadien vertelde ze dat ze dan maar perste wanneer ze genoeg kracht opgebouwd had.

Na een aantal keer duwen (niet dat het zo lang heeft geduurd, maar we zijn vergeten te tellen) was hij daar eindelijk: dat kleine, grijze, met bloed besmeurde, lang verwachte, lichtjes jammerende jongetje Bram. Hij werd direct bij mama op de buik gelegd. De gynaecoloog zei: "'t Is kwart voor 10".

Nadat hij was gewogen en gemeten mocht hij een tijdje bij papa liggen. Hij keek met grote ogen rustig rond en oefende ondertussen een heel repertoire aan gelaatsuitdrukkingen. Hij werd daarbij flink bewonderd door de trotse vader.

Daarna konden moeder, kind (en vader) aan de kraamtijd beginnen.